Boon

๑.
 
แม้ภาพท่ี่ปรากฏเบื้องหน้า ให้ความรู้สึกร้อนระอุเพียงไร แต่อาแปะเตี๋ยว กลับรู้สึกเย็นไปถึงไขกระดูกสันหลัง มืออาแปะกำแน่นชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ
 
บุรุษสูงใหญ่ท่าทางสง่างามเปลี่ยนจากอิริยาบถพิงเก้าอี้สบาย ๆ กลางโถงใหญ่ มาทำท่าสนใจผู้มาเยือนรายใหม่  
 
"เธอเคยทำความดีกระไรมาบ้าง?" เอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ ๆ ทว่ามีอำนาจ
แม้จะเป็นประโยคคลาสสิกที่ต้องถามซ้ำซาก แต่ดูเหมือนผู้เป็นใหญ่ในห้องนี้ ไม่เคยเบื่อจะถามเลย
 
อาแปะเตี๋ยวก้มหน้านิ่งไม่ปริปาก หูอื้อปากสั่น ในหัวตื้อไปหมดคิดอะไรไม่ออก มองซ้ายมองขวา ก็เห็นแต่คนหน้าซีดคอตกไม่ต่างจากตน
 
"ว่าไงท่านเตี๋ยว... ท่านเคยเคารพผู้ใหญ่ไหม?... ท่านเคยให้ทานไหม?... ท่าน...??? " บุรุษร่างสูงใหญ่ถามไปเรื่อย ๆ ด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา ดังที่เคยปฏิบัติเป็นประจำ
 
อันที่จริง อาแปะเตี๋ยวก็เคยทำความดีมาบ้าง เล็ก ๆ น้อย ๆ ไหว้พ่อไหว้แม่ แต่นาทีนี้ความรู้สึกผิดมันกลบเสียงคำถามเหล่านั้นทั้งหมด คิดวนเวียนถีึงแต่กรรมชั่วที่ตนทำเป็นประจำนั่นคือ "แทงคอหมู"
 
นั่งนึกเสียใจ ทามมายอั๊วะคิกม่ายล่ายก่องหน้านี้นะ ทามมายไค ๆ พูก อั๊วะก็ม่ายเชื่อ อั๊วะน่าจะ... น่าจะ... น่าจะ...