รักเอยไม่สมหวัง

posted on 27 Mar 2011 07:43 by akkarakitt in Dharma
ได้คุยกับโยมพี่ชายหลายเรื่องครับ มีอยู่เรื่องหนึ่งไปสะกิดแผลเก่าเข้า คือโยมเขาผิดหวังในความรักครับ นานมั่ก ๆ แล้วก็ยังทำใจไม่ได้ พยายามให้ธรรมะแล้ว กลับให้ผลตรงข้าม เลยคิดว่า อยู่เฉย ๆ ดีกว่า ปล่อยให้กาลเวลารักษาแผลใจเขาไปอย่างช้า ๆ
 
พระพุทธองค์ตรัสไว้ครับว่า คนเราล่วงทุกข์ได้ด้วยความเพียร และจิตคนเราจักบริสุทธิ์ได้ด้วยปัญญา มิใช่จากอย่างอื่น โยมพี่ชายกำลังจมอยู่ในห้วงทุกข์ พยายามดิ้นรนออกจากทุกข์ แต่ไม่มีความเพียร ไม่ใช้ปัญญาใคร่ครวญ ใช้แต่อารมณ์ แล้วจักพ้นทุกข์ได้อย่างไร ไม่มีทางเลยครับ
 
ไหน ๆ ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว ขออนุญาตยกเอาเคสของโยมพี่ชายมาเป็นตัวอย่างเคสสตัดดี้ก็แล้วกันว่า ทำไมเราถึงต้องเรียนคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า
 
เชื่อว่า คนเราส่วนใหญ่ในโลก ต้องเผชิญความผิดหวังกันมาบ้างอย่างน้อยสัก ๑ ครั้ง คงหาได้น้อยมากครับที่เกิดมาจักไม่ผิดหวังเลย (สมัยพุทธกาลมีอยู่เหมือนกันครับ ชื่อพระอนุรุทธเถระ) ถ้าเราไม่เรียนรู้พระธรรมคำสั่งสอน ทายซิครับว่า เราผิดหวังแล้ว เราจักไปทำกระไร?
 
๑. อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวความผิดหวังก็ผ่านไปเอง (หาได้ยากนะ)
 
๒. ค้นหาสาเหตุของความผิดหวัง แล้วดับทุกข์ที่เกิดจากความผิดหวังนั้นเสีย (ยิ่งหายากไปกันใหญ่ ต้องสั่งสมปัญญาบารมีมามากจริง ๆ)
 
๓. ไปหากระไรอย่างอื่นเพลิน ๆ ทำ ไม่ว่าจักเป็น ดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ เล่นเกม ไปเที่ยวกลางวัน ไปเที่ยวกลางคืน ฯลฯ แม้กระทั่งสวดมนต์ หรือดื่มเหล้า ให้มันลืม ๆ ไป ไม่คิดถึงเรื่องที่ผิดหวังก็ไม่ทุกข์
 
ส่วนใหญ่แล้ว ก็ไม่