ใจ (revised)

posted on 27 Oct 2010 07:14 by akkarakitt in Experience
 
มโนปุพพังคมา ธัมมา มโนเสฏฐา มโนมยา
 
 
งานนี้เริ่มขึ้นหลายวันก่อนจากประสงค์ของ อ.มนตรา ด้วยเห็นคุณยายอายุ ๙๔ ปี ร่ำไห้สงสารพระที่สำนักอยู่ติดลำน้ำชีออกข่าวทีวีว่า ความช่วยเหลือเข้าไม่ถึง
 
พอได้ยินว่า ไปช่วยน้ำท่วมกัน ข้าพเจ้าก็ตกลงใจไปเกือบทันที ด้วยเห็นเป็น "หน้าที่" มิได้เห็นแก่ความเมตตา มิได้เห็นแก่เพือนมนุษย์ มิได้เป็นนางงาม มิได้เป็นคนดีใดใดทั้งสิ้น แค่ทำไปตาม "หน้าที่" ที่บางคนอาจคิดว่าธุระไม่ใช่ 
 
แต่วิธีทำงานของโยมอาจารย์ พาให้ข้าพเจ้าต้องหวนคิดทบทวนอีกหลายตลบ เริ่มตั้งแต่จักออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น ครับงานกู้ภัยพิบัติต้องทำให้เร็วที่สุด แต่คงไม่ใช่คิดวันนี้ ทำพรุ่งนี้โดยไม่มีข้อมูลกระไรเลย ทำงานแบบ "ดุ่ย ๆ" เช่นนี้ เกรงว่า จักเสียเวลา เสียทุนทรัพย์โดยเปล่าประโยชน์ สู้เอาข้าวของหรือทุนที่มี ไปร่วมกับหน่วยงานที่ดูเข้าที มิดีกว่าหรือ?
 
เธอก็ยืนยันว่า เธอเคยผ่านงานกู้ภัยสึนามิ รู้ว่าของบริจาคเหล่านี้ ไปถึงมือผู้ประสบภัยเพียงส่วนน้อย และที่ไปไม่ถึงก็คงไปไม่ถึงเช่นเดิม  ข้าพเจ้าก็เชื่อครึ่ง ไม่เชื่อครึ่ง ด้วยความด้อยประสบการณ์ ว่าไงว่าตามกันไปก่อน
 
ครั้นพยายามอย่างเต็มที่แล้วอย่างไรก็ไม่ทัน ปลากระป๋องซื้อไม่ได้ รถยังมาไม่ถึง เลยขอเลื่อนไปเป็นวันอาทิตย์  ฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาเย็นวันนั้น รถกระบะที่หมายมั่นปั้นมือจักเอาไปช่วยน้ำท่วมถูกปฏิเสธไม่ให้นำไ