ได้ไปแฉล่มแช่มช้อย นวดนาดแถวบล็อก คุณแอ๋วมหาสนุก มา ครับ พบว่า เธอกำลังสั่นสะเทือนกับอาการทำบุญคนไม่ขึ้น อาการอย่างนี้ไปกระตุกต่อมเม้นท์มานิแอค ให้ง้างนิ้วเตรียมเริงระบำ พร่างพรู สบถสาบาน ให้สะท้านโลกาว่า นี่ใช่เม้นท์จริงหรือ?

 

Wandering around Miss Aew’s blog for a while, it'd been discovered that she’s facing a problem of others taking what she did for them for granted. Well... this stimulated my comment maniac nerves throughout my fingers superfluously so that it's almost unbearable to let them dance crazily on the keyboard..

 

หลังจากมาเจริญสติมากขึ้น ก็รู้จักยับยั้งชั่งใจ กระไรที่ยาวยืดเกินไป ไม่ควรไปเม้นท์ไว้ในบล็อกคนอื่น เดี๋ยวเขาจะหมั่นไส้ว่า เม้นท์ภาษาหอกอะไร ยาวยิ่งกว่าเอ็นทรี่เจ้าของบล็อกเสียอีก

 

But after some time that I have been practicing “getting to know what I’m doing” or thriving the conciousness, I kind of realized that writing a too long comment in other people’s blog is well... no good.

 

เชื่อว่า คงมีใครหลาย ๆ คน รู้สึกสะท้อนใจเวลาทำดีให้ใคร ไหงเขาไม่เห็นความดีของเรา กลับเหยียบย่ำ กระทำชำเรา ความหวังดีนั้น จนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี ซึ่งมีคำอธิบาย หรือข้อคิดให้ทำใจมากมาย หาได้ดาษดื่นหมื่นแสน

 

It's been believed that there might be a lot more people facing the same problem as her.. that.... “oh I have done nothing but the best to them but they just have no gratitude, aprreciation or at least the simple word "thank you" moreover sometimes th