นิทานรักชาติ ตอนที่ ๑๐

posted on 26 Oct 2008 13:30 by akkarakitt in Experience

หลวงตาอดหลับอดนอนมาแต่เมื่อวาน ก็เลยมาอู๊พซ์ช้าไปหน่อย ไม่ใช่ว่าอ่านหนังสือหนักหรอกนะ พอดีวันพฤหัสฯ นี้ ครบรอบวันมรณภาพ หลวงพ่อบุญเลิศ พระปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ของวัดท่าพระ จะมีลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อบุญเลิศ มาทำบุญกันเยอะ ก็เลยลองใช้ความรู้น้อย ๆ ที่มี ทำของที่ระลึกขึ้นมา ก็ได้มาเป็น "ปฏิทิน" เจ้าข้าเอ้ย หลวงตาเป็นโรคจิต ชอบทำภาพพาโนราม่า ทั้งที่มันทำยากฉิบโป๋ง แต่ทำสำเร็จแล้ว ก็ปลื้มใจดี ใกล้ ๆ สอบนี่ ทำอะไรก็หนุกไปหมดเยย...

 

click to comment

ใครอยากได้ มารับได้ที่วัดท่าพระ วันพฤหัสนี้เด้อ

ทำแจกแค่ร้อยชุด เท่านั้นละ

 

มาว่าเรื่องของนิทานอิงประวัติศาสตร์กันต่อไป ตอนที่แล้ว ใกล้จะเปิดศึกเต็มทีแล้ว 

เป็นอันว่า เมื่อตั้งรับเสร็จ ตั้งกลยุทธเสร็จ กองทัพขอมก็เคลื่อนมา เขามากกว่าเรา ๔ เท่า เรา ๑ เขามา ๔ คน หรือ ๑๐ เพราะกำลังพลรบเขา ก็มากกว่าคนทั้งหมดของเราอยู่แล้ว และเราตัดเด็ก คนแก่ ออกอีกล่ะ เหลือเท่าไร คนแก่ตั้งแต่ ๖๐ ปี ลงมาเป็นทหารหมด และถ้าอายุ ๖๐ ปี ขึ้นไป ยังแข็งแรงอยู่ ก็เอาเป็นทหารหมด เด็กอายุต่ำกว่า ๑๖ ปี ตัดออกไปเป็นกำลังหนุน และกำลังเสบียง สำหรับคนแก่อายุเกิน ๖๐ ปี ที่มีความชำนาญธนู หน้าไม้ ก็เอาไว้เป็นกองโจร คอยรุกรานบั่นทอนกำลังข้าศึก

พรหมกุมารนั่งบนคอช้างประกายแก้ว สง่างามอยู่หน้ากองทัพ มีเศวตฉัตร ๗ ชั้น กั้นอยู่ นี่เป็นการข่มขวัญกัน มีคนกั้นเศวตฉัตร ซึ่งท่านแม่ทำสวยแจ๋ว ทำด้วยแผ่นแก้ว ตำแหน่งแม่ทัพ สำหรับท่านพ่อ คือพระเจ้าพังคราช มีฉัตรทองงามระยับ ๙ ชั้น กั้นเป็นจอมทัพ แต่ทว่าแม่ทัพสั่งจอมทัพ อยู่เฉย ๆ ยังไม่ต้องรบ ท่านแต่งองค์สง่างา