นิทานรักชาติ ตอนที่ ๖

posted on 22 Oct 2008 11:18 by akkarakitt in Experience

อู๊พส์ไปสองเอ็นถี่เมื่อวาน เล่นเอาปวดนิ้วปวดตาไปหมด วันนี้ก็มาเล่ากันต่อไป ช่วงนี้หลวงตาใกล้สอบเต็มแก่แล้ว อ่านอะไรก็ไม่เข้าหัว เพราะมันแก่ เห็นไหมล่ะหลานเอ๋ย ความแก่นั่น เป็นทุกข์ แก่แล้วไม่มีอะไรดี แต่เกิดแล้ว ก็ต้องแก่ ถ้าไม่อยากแก่ ก็ต้องไม่อยากเกิด นั่นละถึงจะดับทุกข์ที่ต้นเหตุ ธรรมใด ล้วนเกิดแต่เหตุนะหลานนะ

เมื่อวานตอนท้าย ๆ มันออกแนวเหี้ยมหาญ ไปนิดนะ เพราะคนเล่าตัวจริงหน่ะ ท่านเกิดเป็นนักรบเสียหลายชาติ วิสัยจึงออกแนวเด็ดขาด คล้ายทหาร ไม่ค่อยมีอ้อยอิ่งประนีประนอม ท่านถือชาติเป็นใหญ่ สมัยเป็นฆราวาส คนไม่มีคุณธรรม ท่านนิยมให้ไปเกิดใหม่ เผื่อจะเริ่มมีปัญญา คิดอะไรได้ขึ้นมาบ้าง

ความในตอนนี้ จะเริ่มมีบทบู๊บ้างล่ะ พระเอกโผล่มาแล้วนี่ี พระเอกของเราเป็นหลวงจีนเฒ่าวรยุทธแก่กล้า เอ้ย... เณรน้อยเจ้าปัญญา อายุเพียง ๗ ปี ดังนี้

เรื่องของเณรน้อยอายุ ๗ ปี

มีสามเณรน้อยองค์หนึ่ง อายุเพียง ๗ ปี บวชในพระพุทธศาสนา สมัยนั้นในเขตนั้น มีพระอรหันต์มาก เณรองค์นี้ได้ฌานสมาบัติสูง ตอนเช้าทุกเช้า ต้องขึ้นไปนมัสการพระบรมสารีริกธาตุบนดอยตุง แล้วออกบิณฑบาตกับคนที่อยู่ใกล้ ๆ บนยอดเขา สามเณรได้ทราบข่าวว่า บนพระธาตุจอมกิตติ (เวลานั้นยังไม่มีเจดีย์ เขาเรียกว่า ดอยน้อย ๆ เท่านั้น) สำหรับสามเณรองค์นี้ มีนิมิตอะไรน้อย ๆ ได้ตามสมควร ยังไม่เก่งกล้านัก สามเณรทราบข่าวว่า บนดอยน้อยนั้น องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เคยมาประทับที่นั่น แล้วฝังพระเกศาไว้ด้วยการอธิษฐานจิต เณรได้ฟังจากครูบาอาจารย์มา

สามเณรนึกจะมานมัสการ พระเกศาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งเวลานั้น ขอมดำครองเมืองเต็มไปหมด คนไทยไม่มี จะมีอยู่บ้าง ก็เป็นคนไทย ที่ขอมนำมาเป็นคนรับใช้ เป็นทาส