นิทานรักชาติ ตอนที่ ๕

posted on 21 Oct 2008 15:06 by akkarakitt in Experience

อะฮ่าม...แค๊ก...แค๊ก... ไอ กระแอม อมวิคส์ (ซอลพิงค์) แหม... หลานเอ๋ย หลวงตาว่าจะไปเอนหลังสักหน่อย ไปลากหลวงตามาเล่นนิทานต่อซะแล้ว ให้หลวงตาอัพวันละ ๒ เอ็นถี่ ไม่ปวดลูกตากันบ้างหรือไง ไม่เป็นไร อู๊พซ์แค่นี้ ไม่ได้ใช้พลังงานอะไรมากมาย อู๊พซ์สักวันละเจ็ดแปดเอ็นถี่ก็ได้ ที่ไม่กล้าอู๊พซ์ เพราะกลัวหลาน ๆ ตาบอดซะมากกว่า เรื่องราวตอนที่แล้วถ้าไม่เท้าความว่า ไม่ใช่เหตุการณ์การเมืองปัจจุบัน เห็นจะเข้าใจผิดไปกันแน่ เพราะมันช่างเหมือนกันราวกับแกะ เป็นหลักฐานยืนยันว่า เรื่องของนักการเมืองสันดานขี้โกงนั่น ลงเล่นการเมืองเมื่อไหร่ ตัวเอง และพรรคพวก จะรวยขึ้นมาทันตาเห็น มันมีมาแต่ไหน ๆ แล้ว สิ่งที่น่าสนใจ คือ เหลือบฝูงใหม่ ที่อยากนั่งเก้าอี้รัฐมนตรีฯ ตัวซี้ตัวสั่นน่ะซี ทำให้ประชาชนตาดำ ๆ ต้องคิดให้จงหนักว่า จะหนีเสือ ไปปะทีเร็กซ์ หรือเปล่า

อ๊อด...... พาดพิงอีกแล้วครับทั่นประธาน....

อุ๊ย.... ลืมตัว อย่าว่าหลวงตาแก่ ๆ เลยนะ แก่แล้วก็หลง ๆ ลืม ๆ ลืมไปว่า เขาไม่ให้พูดพาดพิง มาเล่านิทานประวัติศาสตร์ ฉบับนอกตำราเรียนของเรา กันต่อดีกว่า ก่อนอ่านไปฟังนิทานของท่านจิตโตกัน เผื่ออารมณ์จะเย็น ๆ กันบ้าง


ตอนนี้ พระเจ้าพังคราชไม่เคยแต่งตัวเป็นกษัตริย์ เคยแต่นุ่งกางเกงดำอย่างเดียว บางครั้งก็ใส่เสื้อ บางครั้งก็ไม่มีเสื้อ แต่ความจริง รูปร่างท่านสวยสดงดงามมาก ผิวพรรณดีลงร่อนทองคำกับเขา และทำทุกอย่าง เช้าขึ้น ตื่นแต่เช้าในฐานะผู้นำ ช่วยกันร่อนทองได้ ๒๐ ชั่ง ก็เก็บไว้ส่งส่วยขอม ต่อไปก็ร่อนเพื่อขาย เพื่อความเป็นอยู่ของประชาชน เมื่อทุกคนได้ทองมาแล้ว ก็มารวมที่พระราชา ท่านก็ขายทองเหล่านั้น เอาเงินซื้อของ มาแบ่งปันกันกิน การแบ่งปันก็เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ยุติธรรม

ตั้งหัวหมู่นายกองที่ดี ที่มีความยุติธรรม ให้มารับส่วนแบ่งปัน ไปแบ่งกัน แต่ทว่าตอนนั้น ก็ยังมีกินบ้าง ไม่มีกินบ้าง

ตอนนี้ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ เป็นเรื่องของธรรมศาสตร์ คือว่า ท่านท้าวโกสีสักกะเทวราช คือพระอินทร์ ทนดูคนดี ต้องรับความลำบาก ไม่ไหว ที่คนไทย มีความเคารพในพระพุทธศาสนา ต้อง