นิทานรักชาติ ตอนที่ ๔

posted on 20 Oct 2008 17:18 by akkarakitt in Experience

จะมีใครคิดเหมือนหลวงตาไหมหนอ ว่าไฉนเราถึงไม่เอาประวัติศาสตร์ชาติไทย แม้จะไม่ถูกต้องตรงตามพงศาวดาร มาทำเป็นการ์ตูน แทนตัวหนังสือที่แสนน่าเบื่อนั่นบ้าง สมัยหลวงตาเรียน นั่งจำชื่อกษัตริย์สมัยอู่ทอง โอ้ย... นั่งท่องกันจนเหน็บกินแก้มก้น ตาถลนออกมานอกเบ้า ก็ยังท่องไม่ได้ แต่ดันไปรู้จัก ฮิเดโยชิ โตกุกาว่า ขุนพลเงา บลา ๆ ๆ จำแม่นอย่างกับอะไร นี่ละ... ปัญหามันอยู่ที่วิธีถ่ายทอด นี่ถ้าวิชาประวัติศาสตร์ไทย เรียนกันเป็นการ์ตูน คงสนุกไม่น้อย ความจริงคนในเอ็กซ์ทีนนี่วาดการ์ตูนได้แจ่ม ระดับเทพกันตั้งหลายโกฏิ ไม่ลองหันมาเขียนเรื่องประวัติศาสตร์ชาติไทยดูบ้าง ปลูกฝังให้เด็กรุ่นใหม่รักชาติ รู้จักประวัติศาสตร์ชาติไทย ไม่ใช่วัน ๆ มีแต่ผู้ใหญ่ทะเลาะกันให้เด็กดู แล้วก็ไปโปรวัฒนธรรมต่างชาติ อย่างนี้ต่อไปภายภาคหน้า ประเทศไทยจักเป็นอย่างไรหนอ

อะ... ไม่เอา ๆ หลวงตานี่ หลงเพ้อไปใหญ่แล้ว เป็นพะ(ญาติกับแพะ) เขาไม่ให้ยุ่งเรื่องการมุ้งการเมือง พรุ่งนี้หลวงตาจะตื่นขึ้นมาเล่านิทานให้หลาน ๆ ฟังได้อีกหรือเปล่า ก็ไม่รู้ อาจจะไหลตายเสียคืนนี้ ก็เป็นได้ การเมืองปวดหัว หาปั๋วดีกว่า อ้าวเฮ้ย... เป็นพะ ก็อยู่ส่วนพะ มาเล่านิทานอิงประวัติศาสตร์ต่อกันดีกว่า เมื่อวานเล่าไปถึงไหนแล้วนะ พระเจ้าชัยวรมันต์ที่ ๗ แล้วใช่มะ... อ้าว...ไม่ใช่เหรอ นั่นมันเขมรเหรอ อ๋อ... เพิ่งถึงคนไทยไปเป็นทาสเขานี่เอง เรื่องตอนนี้น่าโศกสลดมาก หลวงตาของดปล่อยมุกนะ เดี๋ยวไม่ได้ฟีล

เมื่อพระเจ้าพังคราช กับบรรดาแม่ทัพนายกอง ถูกโจรปล้นเมือง หลานเอ๋ย การไปอยู่วังสีทอง เลยสันทรายไปทางแม่สาย ก็พอหากินได้ แต่มีความลำบาก เพราะเนื้อที่จำกัด เป็นภูเขาลำเนาไม้เสีย ก็มาก และต้องหาทองคำแท่ง ส่งส่วยขอมดำปีละ ๒๐ ชั่งอีก ประการสำคัญคนไทย ต้องอยู่ใต้บังคับบัญชาของขอมดำทุกอย่าง ขอมต้องการอะไร ค