เอ๋... อะไรหว่า

 

อ๊ะ... โอลิมปิก

แต่ต้นที่เริ่มมาใช้ชีวิตผู้เดียวในผ้าเหลือง หรือ ตั้งแต่เริ่ม "บินเดี่ยว" จวบจนปัจจุบัน ผ้าเหลืองก็หนาว ๆ ร้อน ๆ มาตลอด เวลากลับมาจากการบิณฑบาต 

กับความรู้สึกที่ว่า เรานี่เองที่เป็น end-user ของห่วงโซ่อาหารข้างต้น

ห่วงโซ่นี้ น่าจะเอาไปทำอะไรได้สักอย่าง แต่นึกไม่ออก เก็บ ๆ ไว้เรื่อย ๆ สุดท้ายมันก็เปื่อย แล้วก็ต้องทิ้งไป เช่นเดิม

มันมาร้อนสุด ก็ตอนเข้ามาอยู่ในบ้านไซเบอร์ชื่อ exteen นี่แล

เห็นใครหลายคน มานำเสนอการลดภาวะโลกร้อน สารพัดวิธี ด้วยความทุ่มเท ทั้งแรงกาย แรงใจ ว่ายสวนกระแสบริโภคนิยม กระทั่งออกรบกับแม่ค้าส้มตำ เพียงเพื่อการลดการใช้ถุงพลาสติก ๓ ถุง ผ้าเหลืองก็ร้อนจนเหงื่อตก

ทุกวัน ข้าพเจ้าต้องอาบเหงื่อ แบกเอาถุงพลาสติกไปใส่ถังขยะอย่างต่ำ ๆ ๓๐-๔๐ ถุง "ทุกวัน" 

นี่เอง...จับได้แล้ว ตัวการโลกร้อน

ข้าพเจ้าก็เฝ้าคิดใคร่ครวญถึงปัญหานี้ เป็นเดือน ๆ มาแล้ว แต่จะห้ามพวกเขาอย่างไร จะแบกปิ่นโตไปให้พวกเขาใส่บาตรกันงั้นหรือ หรือเอาถุงผ้าไปแจก หรือ... หรือ... หรือ...  คิดไม่ออก

ก่อนที่สติสัมปชัญญะชื่อว่า สามัญสำนึก จะวูบไป ก่อนที่ ต่อมอนุรักษ์ จะถูกกลืนไปกับ กระแสความสะดวกสบาย ที่ทำให้คนยุคปัจจุบัน มีเวลาเตรียมอาหารใส่บาตร แค่ไม่ถึง ๕ นาที

ไอเดียแก่กล้า ก็ผุดขึ้นมา ด้วยแรงสนับสนุนของ เจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่ง